Rebajas

“La necesidad de compra inmediata que llevan años inculcándonos consigue que compremos artículos que no veremos tan necesarios en 1 o 2 meses, que quedarán olvidados y luego se convertirán en…

Orixe: Rebajas

Advertisements

Morreu un 8 de Marzo

Morreu un 8 de Marzo. O mesmo día que nacera, 90 anos atrás. E ninguén a lembra.

Foi nena. Foi traste. Xogou coas pedras, correu polos montes e bebeu nos regatos. Caeu e levantouse centos de veces cos xeonllos esfolados. Levou algún que outro zapatillazo. Riu e chorou a partes iguais. Soñou e imaxinou para sí un mundo que lle estaba prohibido. E foi feliz.

Foi moza. Foi guapa. Anque non demasiado. Sentiu a vergoña, a dor de corazón e o desencanto. Sentiu buligar bolboretas no estómago. Saíronlle ampolas nos pés de tanto bailar. E bicou en segredo e en pecado moitas veces a aquel que lle roubou o corazón, o sono e os pensamentos. Sentiu amor e fervor. E desamor. E foi feliz.

Foi muller. Adulta. Foi nai e esposa. Cociñeira, enfermeira, conselleira, costureira, lavandeira…todo o que acaba en eira. Para todo valía. Aguantou firme tódolos reveses que a familia pasou. Sempre cun soriso. Con ese que aprendera de nena no monte, cando sentía piar os paxariños. Viu crecer ós seus fillos. E foi feliz.

Foi anciá. Foi moi anciá. Preto da morte lembra como se foi enrugando a pel, branqueando o pelo. Como foran morrendo os soños e o mundo que imaxinara para sí tantas veces mirando as estrelas. Xa fai anos que o home morreu, e que os fillos fixeron a súa vida. Sofre do corazón. Quizais de usalo tanto. De ter que ser sempre dura e branda á vez. De amar tanto sen permiso. Dos partos, das lactancias, das miles de hormonas e sentimentos que buliron polo seu sangue. Da rabia e da dor que produce ter que calar tantas veces. No mundo que ela soñara para sí non había tantas trabas. E aínda así foi moi feliz.

Morreu un 8 de Marzo, con 90 anos, na mesma casa onde naceu. Morreu un 8 de Marzo, sendo muller. Pasou por tódalas cousas que pasaron os homes do seu arredor e por algunha máis. Morreu un 8 de Marzo sendo feliz e orgullosa de facelo, como persoa, o mellor posible. A pesar de non levar ningún recoñecemento.

Na esquela poñía: “Viúva de Don Francisco”

25 de Novembro, un ano máis, un ano menos…

 

Merqueille os pixamas rosas.

Regaleille unha boneca loira fermosísima, para que xogue ás mamás.

En parvuliños non deixan que o uniforme sexa rosa ou azul, só  laranxa, que esaxerados…

Pediu un microscopio de regalo e non abriu aínda a Barbie, esta rapaza é un pouco rara.

Enséñoche a pintar as uñas coma unha chica grande?

Ti non podes xogar ó fútbol con nós porque es unha nena.

Fulanita, a ver se fas unha letra máis bonita e máis ordenada, que as nenas non podedes escribir tan bruto.

É normal que se che dé mellor a literatura que as matemáticas e a física.

O normal sería que che pedira pa saír eu a ti! De tódolos xeitos non quero porque eres moi fea.

Non queres saír comigo? Menuda estreita!

Tes un cu inmenso e unhas tetas moi pequenas, a quen lle vas gustar?

Se non fodes comigo, déixote.

Como vas estudiar Enxeñaría Industrial en Mecánica? Non será mellor maxisterio… ou enfermería?

Marchas para outra cidade estudiar? E que vai ser da nosa relación? Como me vou fiar de ti se vives aló con 3 compañeiros de piso e rodeada de homes?

Para ser unha muller adaptouse vostede bastante ben ó ritmo de traballo desta carreira.

Non podes ir tomar nada cos teus amigo soa, que eu traballo de noite e non podo acompañarte.

Non podes vestir así.

Ten vostede un currículo excelente, pero está solteira? Ten pensado ter fillos?

Iso é porque non vales para nada. O mellor é que quedes na casa.

O contrato será a media xornada, anque se fai falta ten que quedar máis horas. Comezará dende abaixo, anque tendo en conta a súa formación, a veces axudará nos traballos máis especializados. Iso si, cobrando o mesmo.

Estás embarazada, noraboa.

Agora non podo ter un fillo, entre o traballo e o meu mozo, que o está pasando mal…está no paro. Se quedo embarazada poden despedirme.

Se quere abortar antes ten que ver tódalas posibilidades que o Estado pon á súa disposición.

Es unha puta.

Abortou para non pasar traballo criando un fillo.

Non podes ir traballar vestida así, cámbiate e faime a comida antes de marchar.

Filla, o matrimonio é difícil, pero tes que aguantar.

Estás embarazada.

Estás despedida, non podemos estar pendentes de que ti teñas que coidar o teu fillo.

Es unha inútil.

Foi sen querer, púxenme moi nervioso. É porque non teño traballo, estou agobiado, perdóame por favor. Eu quérote máis que ninguén. Sabes que ninguén te quererá nunca coma min.

Non podes divorciarte. Pensa no neno.

Xa pasa dos trinta e mira como vai vestida. Seu home ten que estar que trina.

Quen ten que coidar de teu pai eres ti. Teu irmán non pode, ten outras ocupacións. É máis apropiado que o fagas ti.

De quen tes que coidar é de min.

Perdóame, non volverá a pasar. Non me puiden controlar. É que cando me falas así vólvome tolo. Tes que respetarme.

Necesítote. Ven á cama. Tes que cumprir. Eres a MIÑA muller.

Es unha torpe. Mereces unhas ostias.

Fágoo polo teu ben.

Aguanta.

Non podemos facer nada anque o denuncie, non ten probas. Marche.

Quérote. Puta.

Aguanta.

Inútil.

Perdón.

Quérote. Imbécil.

Aguanta.

Parva.

Quérote. É polo teu ben.

Vas levar.

Avergónzasme.

Prométoche que te mato.

Podemos ordear unha orde de alonxamento.

Tes que estar comigo. Só eu te quero. Tes o que mereces.

Xa o soltamos, non pode estar tanto tempo na cadea se só lle pegou unha malleira.

Síntome amenazada.

Non podemos facer nada señora.

Vaste arrepentir de deixarme.

Mateina porque era miña. Mateina porque a quería

1000 Días

1000 días. Por casualidade o outro día mirei no FIDES o tempo que levo traballado para o SERGAS e van mil días. En realidade agora algo máis. O 4 de Xullo de 2008 foi o primeiro deses mil días. Foi un día terrorífico, emocionante, abafante, exultante…cheo de inseguridade, de temor e fascinación. Desa sensación de responsabilidade que por momentos te afoga.

Lin nun xornal un artigo dun home que pasou pola REA dun hospital galego fai pouco, e vese que non lle molou nada que a xente poidera rir no traballo cando a él lle doían tanto as costuras. Non ten no artigo palabras moi amables para o persoal sanitario (excepto para os médicos “dioses”, como el di). Entendo que este señor non é moi normal e pode que estea afectado por unha cirurxía tan importante como a que sufriu, non llo vou ter en conta. Pero é certo que moita xente ten a sensación de que o mundo sanitario é un pitorreo, que nos rimos da xente, que non poñemos o 100%. Ben, seguramente nalgunhas ocasións é certo. Nesta casa hai imbéciles e inútiles coma en tódolos sitios.

Eu ríome moito no traballo. Por sorte para min e a miña saúde mental, río moito. Non volo dixen, pero son Técnico Superior en Imaxe para o Diagnóstico (que ven sendo os que facemos radiografías, tacs, resonancias e tal) e por iso a miña interacción cos pacientes é moi curta. Non teño tempo de collerlles moito cariño. Anque si que tiven tempo xa de velos morrer. De velos sufrir. De velos convulsionar. De ver como os reaniman nunha mesa de Tac mentres sangran por todos os seus orificios durante media hora. Cóntolles chistes malos ós pacientes, por se algún se ri. E si, refírome á xente maior en moi mal estado como “grelos”. Alguén dirá que son unha desalmada e sentirá que estou ofendendo profundamente ó seu familiar “grelo”. O que non pensan é que eu teño que rirme para non rebentar. O que non pensa ninguén é que nós vemos miles de veces esa imaxe, esa dor, ese terror nos ollos. A veces eu sinto medo de acabar así. Outras veces collo da man ó seu familiar “grelo”, acaríñolle o pelo e intento tranquilizalo.

Nos meus 1000 primeiros días xa vin pasar a Gripe A. Vin na UCI a algún listo para morrer dela e non foi agradable. Tamén vin a algún resucitado despois dun transplante. Enzoufeime en pacientes con meninxite da chunga. Pasei horas en REA facendo radiografías portátiles, vendo como empeoraban os que alí estaban. Vendo como melloraban. Pasei horas nalgún quirófano, conxelada, co mandil de chumbo ó lombo. Aprendín que a primeira hora da mañá hai olores que o estómago non pode soportar. Perdín festas e nadales na casa. Cinco Noiteboas e un fin de ano, para ser exactos.

Tamén vin morrer nenos. Un no Nadal. 3 anos. Ese día non puiden rir. Os 45 minutos de camiño no coche paseinos chorando. Non chorei o día do tren de Santiago. Ese día non fun capaz. Chorei despois, nas moitas horas de quirófano que pasei o mes seguinte. Anque me rin moito cunha señora madrileña que me dixo na REA: “Yo soy Republicana, iba en un tren a Santiago y de repente me despierto en una cama de hospital y veo al Rey!!! Pensé que había muerto y estaba en el infierno! Jajajaj!!!” Perdera un pe, pero parecíalle graciosísima a súa anécdota de republicana. E a min tamén.

Teño miles máis, e o meu non é nada. Hai máis xente. Ese persoal de REA, da UCI, das plantas, de Pediatría, Neonatos, Urxencias… Salvando vidas, comendo vómitos, merda, morte e dor. Coidando dos que alí están mentres cacarexan como “marujas” (como di o tipo este) para non explotar coa presión e facer deste lugar algo un pouco máis feliz. Loitando contra os problemas de dentro e contra os de fora: os abusos, os recortes, os contratos. Que non fan máis que saturarnos.

Gustaríame dicirvos que nestes 1000 días deixei de sentir terror, inseguridade, temor…esa sensación de responsabilidade que por momentos afoga. Pero non podo. Sigo como o día 1. Son algo máis rápida e eficaz facendo o traballo. Sei algo máis do que sabía. Pero sigo rindo para non estoupar.

Día de Galicia

 

Houbo xa quen só naceu aquí, e pasou o resto da súa vida lonxe, traballando, xa que a súa terra non tiña pra él oportunidades. Houbo xa quen morreu noutra terra, despois dunha vida, de fillos, netos e bisnetos, de traballo, amor e dor, de risas e vacacións na aldea. Houbo quen con todas esas, con 4 idiomas ó lombo (e só un no corazón) morreu dicindo “mamaíña, xa logho nos vemos”. Houbo, en fin, coma tantos outros, un home galego que galego non era, pois case non “vivira” Galicia. Pero era galego. E afogábanlle os ollos cada vez que escoitaba o bonito falar daquela que traía un vello recordo familiar. Daquela que se asemellaba tanto á nai que deixara con 14 anos. Non houbo volta porque a vida dá moitas, pero unha parte grande do corazón do home quedou ancorada con estacas á terra verde que o vira nacer un 25 de Xullo.

Quedou atado ás festas, ós veráns de calor, ós fríos e húmidos invernos. Á chuvia… Ás lendas e mitos, Santa Compaña incluída. Ós ríos e ó marabilloso mar. Á retranca e á morriña…Non. Á morriña non. A morriña aprendeu o que era cando marchou e non deixou de sentila nunca máis.

Galicia é algo máis que un lugar no que vivir, nacer ou morrer. É moito máis que un lugar no que amar, entalarse de frío ou comer empanada. É máis que praia, aldea e monte. É máis que o sitio no que cumprir os teus soños ou sufrir coas túas frustracións. Incluso é algo máis que falar galego. Galicia é un sentimento. Por iso non todos os que nacen en Galicia son galegos. Por iso hai xente que non nace aquí e o é. Por iso hai xente que morre lonxe, tanto que non cheira nin o aire do mar, e sigue sendo galego.

Eu son galega orgullosa. E anque o mundo é un lugar marabilloso para pasear, non hai ningún sitio para volver como o noso pequeno curruncho no norte.

Moi feliz Día da Nosa Terra. Moi feliz Día da Nosa Patria. Moi feliz Día de Galicia!!!

*Na honra de quenes faltan: dos galegos e galegas que non poden celebrar este día con nós; de quenes morreron fóra, noutra patria que tamén amaron; dos que morreron aquí, tal día coma hoxe. Na honra dos que viviron.

Asinade

Sede donos, consumide, asinade cadeas vitalicias…
É o único que vos fará felices a vós, formigas.
Non pensedes, existide.
Coches, casas, viaxes, roupa, operacións de cirurxía “estética“!
Outro coche; máis novo, máis grande, máis caro.
Outra casa; piscina, solarium.
Outra viaxe; máis lonxe, máis chic.
Outra roupa; despois dos 7 kilos de graxa que che quitou o cirurxián e de ter cheo o armario.
Non penses, non cantes, non rías…figura.
Non sintas, non reflexiones, non discrepes…durme.
Non destaques, pero intenta destacar por tódolos medios posibles.
Merca outro coche, outra casa, vaite de viaxe a un bonito paraíso e presume de fotos e vídeo, dos bonitos bikinis, a nova silicona e das compras estratosféricas, sen olvidarte de maquillar por fóra o teu baleiro.
Volve. Encadeado como estás sempre tes que volver. Pero non penses niso.
Merca unha tele nova.
Acéndea e deixa que os berros vaian calando as poucas neuronas, os poucos retazos de conciencia que aínda se atrevan a berrar dentro de ti. Eres afortunado, cada vez tes máis.
Máis coche, menos que andar.
Máis casa, menos fogar.
Máis viaxes, menos interés.
Máis roupa, menos orixinal.
Máis “beleza” por fóra. Menos mundo por dentro.
Asinas dócil, domesticado e durmido cada cadea que che poñemos. Asinas convencido de que é o mellor. De que eres o mellor, o máis listo.
Asinas e encadeas a alma, o interés, a conciencia e a dignidade. Asinas e encadeas todo aquilo que ninguén no mundo pode pagar con papel. Asinas e encadéaste a ti mesmo pra sempre, fabrícaste un novo eu, ocúltandote, ignorante de que o que fixemos foi convencerte de que non eras nada se non o tiñas todo.
Todo.
O coche, a casa, a viaxe, a roupa…
Asina e prometémosche unha virtual felicidade absoluta que durará sempre.
Tira coa dignidade, tira co amor, tira ca alma.
Non poden facerte feliz se non as podes mercar con cartos. Non poden facerte feliz se non podes asinar por elas.

#JeSuisZapata

Eu son baixiña. Así que pido, porque me sinto profundamente ofendida, que se retiren os chistes de baixiños. Tamén pido que España retire todos os chistes machistas que incitan ó odio, os que falan mal das sogras, os que se burlan do tontos que son en Lepe (que mira ti que gracia rirse da discapacidade intelectual de ninguén). E pido tamén que vaiamos todos, en manada, co botón de linchar en modo ON, a polo desgraciado de Zapata, que menudo fillo da gran puta (tamén pido que se retiren os chistes de putas).

Por suposto tamén pido encarecidamente lume inmediatamente para Padre de Familia, para os Simpsons, South Park e todas esas americanadas postmodernas que só tratan de convertirnos en malísimos cristiáns que se rin dos tullidos, da pedofilia, dos paletos sureños… E quero tamén que se retire o apoio público ós mortos na carnicería de Charlie Hebdo. Porque a morte non a merecían, pero buscar buscárono coa súa liberdade de expresión, malditos rojos. Os gabachos moito facerlle caso a Voltaire con iso de “Non opino o mesmo ca ti, pero defenderei coa miña vida o teu dereito a expresalo”.  Eu non son Charlie Hebdo. Eu nunca me riría dos putos moros, anque si que apoio coa miña indiferencia que as guerras inxustas os masacren.

Como se atreve ninguén, nun país libre a falar de algo que EU considero que sobrepasa a liña vermella?

Hai cousas das que non se pode facer risa. Por que? Porque…non. Porque poden ofender a alguén, e hai temas demasiado delicados para usalos como humor. Anque si que se nos permite usalos como TERROR, que é moito máis útil para as sociedades civilizadas. Tamén se nos permite usalo cunha musiquiña tope de lacrimóxena, como remendo. Choramos todos un pouco e sentímonos tope de mal polas nenas de Alcasser, polos asesinados por ETA ou polos que saltaron das Torres Xemelgas e a seguir vivindo. Xa cumprimos coa nosa parte.

Por suposto, todo isto que acabo de poñer aquí é broma. Ou non. Na vosa man está entender o sarcasmo, a retranca, a vomitona. Ler hoxe de xente que se chaman a sí mesmos xornalistas e de xente que se chama de esquerdas, barbaridades do tipo que escribín eu arriba déixame de pedra. Pero linas.

De verdade pensades que sodes mellores persoas por non facer chistes das nenas de Alcasser, dos mutilados por ETA, de bebés mortos ou de necrofilia? De verdade pensades que facelos e rirse deles é de malas persoas? De verdade pensades que podedes decidir vós que é o que lle fai gracia ós demáis? A que vos rides cando alguén cae de forma ridícula (a pesar de poder facerse moito dano)? Haberá a quen non lle faga gracia e queira poñer a liña do humor aí. O humor sempre consiste en rirse de algo malo que lle sucede a outro, algo ofensivo, algo vergoñento, algo humillante. Cal é o límite e quen ten a superioridade para escollelo?

Non sexades gañáns! Meditádeo un pouco. De que se ri a xente cando se ri dun chiste salvaxe? Da gracia que da pensar nun membro desfeito por unha bomba lapa (asegúrovos que a maioría non o resistiría) ou da gracia que da falar de algo nun contexto totalmente diferente ó que é o habitual? Que é o humor? En serio vos credes tan a puta hostia de intelixentes e filósofos como para resolver esa cuestión tan antiga como a humanidade nun tweet de merda? En 140 caracteres vou a resolver tódalas dúbidas da humanidade porque son DIOS.

España, ese país que se mofa das mulleres, dos ananos, dos galegos, dos da ETA, de Asunta, dos mortos no tren de Santiago, do impotentes, dos cataláns mortos no avión, dos negros, dos chinos, dos que afociñan, dos retrasados, dos que parecen restrasados, dos políticos, das feministas, dos cegos, dos pobres, da xente da aldea, dos panchitos e de todo o habido e por haber, salta de cando en vez contra alguén para redimirse do que considera algo malo. Eu só lle pido ó humor unha cousa: que me faga gracia. Pero pode facerse humor do que sexa. Rirnos do malo fainos mellores como sociedade. Axúdanos a superar, a non olvidar, a non ter tanto medo. O humor é unha liberación que moitos queren cortar. Pensade por que vos ensinaron que está mal rirse da maioría das cousas e sen embargo vos dixeron que está xenial acribillar a unha persoa por twitter cos vosos 140 caracteres máis inxeniosos. Así está España se iso é do mellor que vos podedes sacar do mioliño.