Día de Galicia

 

Houbo xa quen só naceu aquí, e pasou o resto da súa vida lonxe, traballando, xa que a súa terra non tiña pra él oportunidades. Houbo xa quen morreu noutra terra, despois dunha vida, de fillos, netos e bisnetos, de traballo, amor e dor, de risas e vacacións na aldea. Houbo quen con todas esas, con 4 idiomas ó lombo (e só un no corazón) morreu dicindo “mamaíña, xa logho nos vemos”. Houbo, en fin, coma tantos outros, un home galego que galego non era, pois case non “vivira” Galicia. Pero era galego. E afogábanlle os ollos cada vez que escoitaba o bonito falar daquela que traía un vello recordo familiar. Daquela que se asemellaba tanto á nai que deixara con 14 anos. Non houbo volta porque a vida dá moitas, pero unha parte grande do corazón do home quedou ancorada con estacas á terra verde que o vira nacer un 25 de Xullo.

Quedou atado ás festas, ós veráns de calor, ós fríos e húmidos invernos. Á chuvia… Ás lendas e mitos, Santa Compaña incluída. Ós ríos e ó marabilloso mar. Á retranca e á morriña…Non. Á morriña non. A morriña aprendeu o que era cando marchou e non deixou de sentila nunca máis.

Galicia é algo máis que un lugar no que vivir, nacer ou morrer. É moito máis que un lugar no que amar, entalarse de frío ou comer empanada. É máis que praia, aldea e monte. É máis que o sitio no que cumprir os teus soños ou sufrir coas túas frustracións. Incluso é algo máis que falar galego. Galicia é un sentimento. Por iso non todos os que nacen en Galicia son galegos. Por iso hai xente que non nace aquí e o é. Por iso hai xente que morre lonxe, tanto que non cheira nin o aire do mar, e sigue sendo galego.

Eu son galega orgullosa. E anque o mundo é un lugar marabilloso para pasear, non hai ningún sitio para volver como o noso pequeno curruncho no norte.

Moi feliz Día da Nosa Terra. Moi feliz Día da Nosa Patria. Moi feliz Día de Galicia!!!

*Na honra de quenes faltan: dos galegos e galegas que non poden celebrar este día con nós; de quenes morreron fóra, noutra patria que tamén amaron; dos que morreron aquí, tal día coma hoxe. Na honra dos que viviron.

Advertisements

Asinade

Sede donos, consumide, asinade cadeas vitalicias…
É o único que vos fará felices a vós, formigas.
Non pensedes, existide.
Coches, casas, viaxes, roupa, operacións de cirurxía “estética“!
Outro coche; máis novo, máis grande, máis caro.
Outra casa; piscina, solarium.
Outra viaxe; máis lonxe, máis chic.
Outra roupa; despois dos 7 kilos de graxa que che quitou o cirurxián e de ter cheo o armario.
Non penses, non cantes, non rías…figura.
Non sintas, non reflexiones, non discrepes…durme.
Non destaques, pero intenta destacar por tódolos medios posibles.
Merca outro coche, outra casa, vaite de viaxe a un bonito paraíso e presume de fotos e vídeo, dos bonitos bikinis, a nova silicona e das compras estratosféricas, sen olvidarte de maquillar por fóra o teu baleiro.
Volve. Encadeado como estás sempre tes que volver. Pero non penses niso.
Merca unha tele nova.
Acéndea e deixa que os berros vaian calando as poucas neuronas, os poucos retazos de conciencia que aínda se atrevan a berrar dentro de ti. Eres afortunado, cada vez tes máis.
Máis coche, menos que andar.
Máis casa, menos fogar.
Máis viaxes, menos interés.
Máis roupa, menos orixinal.
Máis “beleza” por fóra. Menos mundo por dentro.
Asinas dócil, domesticado e durmido cada cadea que che poñemos. Asinas convencido de que é o mellor. De que eres o mellor, o máis listo.
Asinas e encadeas a alma, o interés, a conciencia e a dignidade. Asinas e encadeas todo aquilo que ninguén no mundo pode pagar con papel. Asinas e encadéaste a ti mesmo pra sempre, fabrícaste un novo eu, ocúltandote, ignorante de que o que fixemos foi convencerte de que non eras nada se non o tiñas todo.
Todo.
O coche, a casa, a viaxe, a roupa…
Asina e prometémosche unha virtual felicidade absoluta que durará sempre.
Tira coa dignidade, tira co amor, tira ca alma.
Non poden facerte feliz se non as podes mercar con cartos. Non poden facerte feliz se non podes asinar por elas.

Carne Asada

O buratiño naceu o día que estrearan a cociña. Tanta paixón o embuliu cando a viu cociñando, asomándolle a perna polo mandil, que non se resistiu e alí a quixo comer. A mala sorte foi que, do susto que ela levou coa abordaxe inesperada, bateulle á porta de cristal do forno cunha pota que tiña na man. Un pequeno burato. Nada importante en comparación coa marabillosa tarde (e noite) que pasaron entregados ós seus corpos.

O cheiro percorre lento e continuo a cociña e pronto a enche. A serpe aplánase para saír por debaixo da porta. Xusto apoiada naquela porta estaba cando colleu o teléfono e recibiu a mala nova. Morrera. Xa non estaba. A serpe apura a pasar por este lugar triste, para non coller sabor amargo.

Agora sobe as escaleiras rápida e chega ó baño, onde se difumina un pouco entre o vapor da ducha. Na ducha ocorréraselle a idea de convertir a casa familiar, baleira trala morte do home e a marcha dos fillos, nunha hospedaxe para peregrinos. Non aportaba moito á súa economía, pero mitigaba a soidade e resultaba fonte de novas experiencias a cotío. Xente de todas partes. Olores de todas partes.

Falando de olores, a serpe con olor a carne asada, especiada, picante, sal do baño e segue o seu camiño cara as habitacións. A dona está parada fronte ó espello mirando as enrugas da cara. A serpe chega ó seu nariz e así, a dona pega un brinco e corre escaleiras abaixo pensando: “Listo! Hora de comer!”