Morreu un 8 de Marzo

Morreu un 8 de Marzo. O mesmo día que nacera, 90 anos atrás. E ninguén a lembra.

Foi nena. Foi traste. Xogou coas pedras, correu polos montes e bebeu nos regatos. Caeu e levantouse centos de veces cos xeonllos esfolados. Levou algún que outro zapatillazo. Riu e chorou a partes iguais. Soñou e imaxinou para sí un mundo que lle estaba prohibido. E foi feliz.

Foi moza. Foi guapa. Anque non demasiado. Sentiu a vergoña, a dor de corazón e o desencanto. Sentiu buligar bolboretas no estómago. Saíronlle ampolas nos pés de tanto bailar. E bicou en segredo e en pecado moitas veces a aquel que lle roubou o corazón, o sono e os pensamentos. Sentiu amor e fervor. E desamor. E foi feliz.

Foi muller. Adulta. Foi nai e esposa. Cociñeira, enfermeira, conselleira, costureira, lavandeira…todo o que acaba en eira. Para todo valía. Aguantou firme tódolos reveses que a familia pasou. Sempre cun soriso. Con ese que aprendera de nena no monte, cando sentía piar os paxariños. Viu crecer ós seus fillos. E foi feliz.

Foi anciá. Foi moi anciá. Preto da morte lembra como se foi enrugando a pel, branqueando o pelo. Como foran morrendo os soños e o mundo que imaxinara para sí tantas veces mirando as estrelas. Xa fai anos que o home morreu, e que os fillos fixeron a súa vida. Sofre do corazón. Quizais de usalo tanto. De ter que ser sempre dura e branda á vez. De amar tanto sen permiso. Dos partos, das lactancias, das miles de hormonas e sentimentos que buliron polo seu sangue. Da rabia e da dor que produce ter que calar tantas veces. No mundo que ela soñara para sí non había tantas trabas. E aínda así foi moi feliz.

Morreu un 8 de Marzo, con 90 anos, na mesma casa onde naceu. Morreu un 8 de Marzo, sendo muller. Pasou por tódalas cousas que pasaron os homes do seu arredor e por algunha máis. Morreu un 8 de Marzo sendo feliz e orgullosa de facelo, como persoa, o mellor posible. A pesar de non levar ningún recoñecemento.

Na esquela poñía: “Viúva de Don Francisco”

Advertisements